Rola teleradioterapii

 

Teleradioterapia polega na wykorzystaniu promieniowania jonizującego wytwarzanego w źródłach zewnętrznych (umieszczonych poza organizmem pacjenta w odróżnieniu od brachyterapii czy terapii izotopowej gdzie źródło promieniowania umieszczane jest wewnątrz chorego) takich jak przyśpieszacze liniowe lub bomby kobaltowe do leczenia guzów nowotworowych.

W grupie chorych, w której chirurgiczne zaopatrzenie złamania patologicznego nie jest możliwe, postępowaniem z wyboru jest teleradioterapia. Jest to najczęściej stosowana metoda leczenia przerzutów nowotworowych do kości. Za jej wyborem przemawia niewielkie obciążenie ryzykiem powikłań, możliwość przeprowadzenia (u pewnego odsetka chorych) leczenia trybie ambulatoryjnym, stosunkowo niskie koszty takiego sposobu leczenia. Przy lokalizacji przerzutów w kościach płaskich napromienianie jest leczeniem z wyboru. Dostępne obecnie techniki, które umożliwiają podanie dawki promieniowania w sposób wysoce konformalny zmniejszają ryzyko uszkodzeń popromiennych otaczających przerzut nowotworowy zdrowych tkanek.

U około 20% chorych głównym wskazaniem do napromieniania jest ból. Napromienianie u blisko 30% chorych powoduje całkowite ustąpienie bólu a u ponad 40% jego natężenie zmniejsza się co najmniej o połowę. Innymi wskazaniami do napromieniania przerzutów w kościach jest ryzyko złamań patologicznych i powikłania neurologiczne. W leczeniu stosuje się różne schematy frakcjonowania dawki promieniowania, ale nie wykazano jednoznacznie przewagi jednego schematu nad pozostałymi. Najczęściej stosuje się jednorazową dawkę 8 Gy [6]. Dzięki temu leczenie jest krótkie, może odbywać się w trybie ambulatoryjnym, co zwiększa dostępność metody i jest nieobciążające dla cierpiącego chorego [7].