Wczoraj tato był na kolejnej chemii. Tolerancja dobra. Z uporem maniaka wciąż zgłaszamy z męzem ze tate boli a to biodro, a to kolano. Lekarz prowadzący przeprowadził z tatą rozmowę w której moj ojciec stwierdza ze to bol od lat, zwyrodnienia i juz. Być moze i oby, ale ja chce wiedziec czy na pewno. W związku z czym przy kolejnej chemii maja mu wykonać scyntygrafię tak wyczytalam w zaleceniach na kolejny raz. Nie pisze dokladanie co i jak, a jak pobiegałam po stronach to okazuje sie ze scyntygrafię robi sie co do roznych narządów. Wiec teraz nie wiem czy to dotyczyć bedzie pluc czy kości ale chyba tego drugiego skoro zglosilismy po raz kolejny problem z tymi bólami.

Teraz tak mysle i nie wiem czy dobrze robimy z męzem, bo gdyby .... no ale o to chodzi ze jakby co to trzeba dzialać. Ale boje sie o tate bo stale jest na mnie ze wymyslam. Ale przeciez moja swiadomość jest troche inna niż jego. Dziś znów pokazał mi swój wybuch emocji. To było straszne gdy nagle mnie woła bo chcąc zmienić mamie opatrunek przy rurce teratochomijnej prawie ją wyjął i podrażnił tchawice,na szczescie wlozyl i mama oddycha dobrze. Cale lata robil a dzis takie zdarzenie. O maly wlos on i ja nie dostalismy zawału.

Powiem wprost ja nie mam już sił. Sama podupadam na zdrowiu. A moich rodzicow to nie rusza. Mama często płacze a tata często krzyczy. Przyjdzie taki dzien gdy braknie mnie a oni będą zyc, tak sie moze zdarzyć.

Camelka, bardzo Ci współczuję.
Trudno coś doradzić, bo nie bardzo jest jak pomóc Tobie.
Przede wszystkim, trudno oczekiwać, ze tata czy mama będą się martwić o Ciebie teraz.
Tata choruje na bardzo poważną chorobę, sama wiesz jak bardzo.
Mama też ma bardzo trudno.
To jest niemal niemozliwe, zeby myśleli o Tobie. Dla nich jesteś zdrowa.
Nie krytykuję Cię broń Boże, ale ludzie chorzy na raka to uzpełnie inni ludzie. No i trudno im się dziwić. To jest trauma, wiedzieć, że jest sie chorym na śmiertelną chorobe.
Teraz Tobię jest trudno, rozumiem to doskonale, ale to są chwile bardzo wartościowe, gdyż pewnie ostatnie. Może też do tego podejdź, będzie Ci łatwiej. Użalanie jeszcze bardziej nakręca.
A że krzyczy tata, niech krzyczy. Nie przejmuj się, no bo niby czym?Przecież nie krzyczy dlatego, zę nie zależu mu na Tobie, czy jest zły na Ciebie.
Krzyczy, żeby wyładować te wszystkie emocje.
No i mąż, tutaj wg mnie mozesz oczekiwać największego wsparcia.
Ty się źle czujesz, to pomyśl jak się tata czuje?
To on jest chory, on musi z tym żyć..
Bardzo, bardzo dobrze,że tak walczysz o badania.
No i jesteś bardzo dzielna. Pozdrawiam serdecznie

Dziś po 9 z minutami odszedł mój tatuś! Jeszcze wczoraj z nim rozmawiałam i mówiłam mu jak bardzo go kocham. Mama na OIOM-ie w stanie cięzkim,już bez kontaktu. Tak własnie Bóg poukładał im koniec. Ufam mu, wie co robi. Życie to skladanka puzzli, po czasie widać jak się układało i że miało to jakiś sens.

Przyjmnij wyrazy wspolczucia. Bardzo mi przykro

WITAM.OSTATNIO BĘDĄC NA BADANIACH W CENTRUM ONKOLOGII SPOTKAŁEM BARDZO WIERZĄCĄ PANIĄ KTÓRA POWIEDZIAŁA BARDZO MĄDRE SŁOWA.PO TYM WSZYTKIM CO PRZESZEDŁEM I CO MNIE CZEKA SĄDZĘ ŻE MAJA DUŻY SĘS.PANI POWIEDZIAŁA MI IŻ UWARZA I WIERZY IZ BÓG NIE MA WPŁYWU NA TO CO DZIEJE SIE NA SWIECIE DLATEGO SA TE WSZYSTKIE CIERPIENIA LUDZI KTÓRZY NA TO SOBIE NIE ZASŁUZYLI.BĘDĄC CHORYM MAM INNE PODEJSCIE DO WIARY, ŻYCIA ŚMIERCI I LUDZI.ŻYCZE WSZSTKIM WYTRWAŁOSCI W POKONYWANIU PRZESZKÓD ŻYCIA PRZY CIERPIACYCH NA JAKIKOLWIEK NOWOTWÓR.CO NAS NIE ZABIJE TO NAS WZMOCNI.POZDRAWIAM

Dawno mnie tu nie było. Za parę dni minie pół roku od śmierci taty. Strasznie mi go brakuje. Chyba w stosunku do mnie powiedzenie "czas goi rany" się nie sprawdza. Z biegiem dni jest coraz gorzej. Tak naprawdę przy zyciu trzyma mnie mama. Od pazdziernika kazdego dnia jestem przy niej w szpitalu. Czuję smutek, żal i wielką niemoc,że nie moge dać jej to na co zasługuje, opieki 24 h w domu, tak jak było gdy tato żył. On był jej potrzebny, mnie, nam! Jestem jak dziecko pozostawione samemu sobie we mgle. Był taki moment po śmierci taty, ze miałam żal ze nie pozostawil mi żadnych drogowskazów, żadnych wskazówek jak żyć, jak mamy sobie radzić z mamą. Ostatnie 10 lat zyłam dla moich rodziców. Nie żałuję i mimo trudności, lęków o mame, strachu o tate a nawet mimo humorów taty oddałabym wiele by wrócić tamten czas. W moim zyciu i domu panuje wielka pustka. Święta nigdy nie będą już tak radosne jak kiedyś, nie umiem stworzyć atmosfery jaka panowala niegdyś w naszym domu. Staram się ale nie wiem jak znaleźć równowage. Trudno mi to przychodzi. Gdyby odeszli razem, a o mały włos by sie tak stało, moze dzis było by mi łatwiej. Z jednej strony cieszę się ze trzymam mamę za ręke, czasem widzę ze mnie czuje, słyszy i chcę ją czuć, a z drugiej strony w bardzo bardzo cieżkich dla niej dniach mam dosc i prosze Boga o spokojną jej smierc. Tato odszedl niespodziewanie, mimo cięzkiej choroby, nikt z nas nie spodziewał sie ze kres jest tak blisko, ale cieszę sie ze nie zdązył nacierpieć sie do konca bólem raka. Nie umiem stać nad jego grobem i nie płakać. Nie wiem czy będę potrafila "normalnie" życ. Bedzie taki dzien gdy zostane na swiecie sama. Oni będą juz razem i beda mieli siebie. A ja? Straszna jest samotność. Pozdrawiam serdecznie wszystkich ktorzy mnie czytali, wspierali. Zycze wytrwałosci tym ktorzy zmagają sie z chorobą. Powodzenia.

Niedobrze mi się robi jak słyszę z ust księży to stwierdzenie o krzyżu który zsyła Bóg?? Jakiż musiałby być okrutny. A podobno Bóg jest miłością więc dajmy mu spokój.

niestety też nam ten ból, że ludzie się odsuwają , może nie wiedzą jak się zachować?